NOVENA AL SANTO CRISTO DE OURENSE
Del 25 de abril al 3 de mayo
NOVENA AL SANTO CRISTO DE OURENSE
Domingo da Resurrección do Señor
Na festa da Pascua bendícense as casas, estréanse os vestidos, prepáranse os campos para a sementeira, todo se anova. Porque este é o día en que o Señor actuou, é a solemnidade das solemnidades e é a nosa Pascua: Cristo Resucitado, El é o noso Salvador. En tempos, o repique das campás manifestaban a alegría dos crentes neste grande día de festa. Hoxe hai campás, pero non hai xente que as repique.
Cremos que Cristo resucitou de entre os mortos porque aceptamos o testemuño dos apóstolos, que viron o sepulcro baleiro e creron; porque comeron e beberon con el, despois da súa resurrección; e este é o testemuño que nos transmite a Igrexa ao longo dos séculos.
Isto aconteceu o primeiro día da semana e a partir de entón é domingo, día do Señor Resucitado, a pedra que os arquitectos rexeitaron é agora a pedra angular da Igrexa. A través da fe e do bautismo resucitamos con Cristo, o verdadeiro Año que quitou o pecado do mundo, que ao morrer destruíu a nosa morte e ao resucitar restaurou a vida. Por iso e dende entón hai que buscar sempre os bens do ceo, onde Cristo está sentado á dereita de Deus Pai.
A celebración componse de tres partes ben diferenciadas: a procesión de Santa María Nai dende a súa igrexa ata a Catedral para o encontro co Resucitado, a solemne celebración da Pascua do Señor cos cantos do aleluia e a procesión do retorno a igrexa de Santa María Nai. ¡Feliz Pascua a todos; Cantemos e saltemos de ledicia, porque resucito o Señor!
]]>
Vixilia Pascual na Noite Santa
Na noite do Sábado Santo celébrase a Vixilia Pascual, que debe ser considerada como «a nai de todas as Santas Vixilias» (San Agustiño). É a vixilia que conmemora a resurrección do Señor, a noite da verdadeira liberación, na que, “rompidas as cadeas da morte, Cristo ascende vencedor do abismo”. Nesta Vixilia adminístranse os sacramentos da iniciación cristiá. Elementos destacados de esta liturxia son a festa da luz, o anuncio da Palabra, lembrando as marabillas que Deus fixo no seu pobo, a renovación das promesas bautismais e a Eucaristía, que é a máis importante de todo o ano litúrxico. Nesta hora da tarde noite resoan con ledicia o canto da Anxélica, do aleluia pascual e o canto do Gloria.
A Vixilia Pascual é moi celebrada na Igrexa Ortodoxa, tanto é así que dura toda a noite ata o amencer; na Igrexa latina cóstanos entrar na dinámica espiritual e festiva de esta vixilia.
]]>
Xoves Santo na cea del señor

Coa misa vespertina do xoves santo, a Igrexa comeza o Triduo Pascual e evoca aquela cea na que o Señor Xesús, na noite na que ía ser entregado, amou ata o extremo aos seus que estaban no mundo, ofreceulle a Deus Pai o seu Corpo e o seu Sangue baixo as especies de pan e viño e déullelos aos seus discípulos para que os comesen e bebesen, co encargo de que, en adiante, eles fixeran o mesmo.
Fai tempo, nos nosos pobos, cando se escoitaban as campás anunciando o inicio do triduo sacro, cesaba toda actividade agrícola e gandeira. Era tempo sagrado.
Toda a atención do espírito debe centrarse nos misterios que se lembran na Misa: é dicir, a institución da Eucaristía, a institución da orde sacerdotal e o mandamento do Señor sobre a caridade fraterna; estes son os puntos que os fieis deben lembrar para que tan grandes misterios penetren máis a fondo na súa piedade e para que os vivan intensamente tanto nas súas costumes coma na súa vida.
Con esta celebración comezamos o santo Triduo Pascual da paixón, morte e resurrección do Señor. Con esta misa a Igrexa quere que vexamos a indisoluble unidade da Eucaristía coa cruz. A Eucaristía é o sacramento do sacrificio redentor. A morte de Xesús no Calvario faise para nós próxima e efectiva na celebración desta Eucaristía. Hoxe destacan o amor e a actitude de servizo de Cristo, entregándose voluntariamente á súa paixón por nós; o que se entende hoxe sobre todo no rito do lavado dos pés. O acto máis importante na liturxia de hoxe é participar na misa comulgando. A procesión ao monumento e a posterior adoración, ata a media noite, prolongarán a contemplación do celebrado na misa.

A misa crismal, que o bispo concelebra co seu presbiterio, é coma unha manifestación de comuñón dos sacerdotes co propio bispo e con todo o pobo de Deus. Co santo crisma consagrado polo bispo, únxense os bautizados, sélanse os confirmados e únxense as mans dos presbíteros, as cabezas dos bispos e as paredes e altar das igrexas no caso da súa dedicación. Co aceite dos catecúmenos, prepáranse e disponse aos catecúmenos para o Bautismo. Co óleo dos enfermos, estes reciben alivio e ánimo na súa debilidade física e espiritual.
Neste día, ademais do matiz do sacerdocio ministerial, todo o pobo de Deus conmemora e celebra a súa realeza, a súa santidade e o seu sacerdocio, a súa pertenza ao Pobo de Deus grazas aos sacramentos da iniciación cristiá e, deste xeito, coa capacidade de bendicir ao Señor.
Ás cinco da tarde, na igrexa de santa Eufemia, terá lugar un retiro espiritual para os sacerdotes e ás sete da tarde, no mesmo templo parroquial, iniciarase a solemne concelebración da Misa Crismal. ºAcabada a celebración, os Señores Arciprestes levaran os santos óleos ás súas respectivas parroquias para utilizalos durante todo o ano ata a a próxima semana santa. Alí, reservados nun lugar digno, serán venerados polos feligreses.
]]>Semana santa


Miércoles Santo: en Santa Eufemia.
Jueves Santo:
Viernes Santo:
Sábado Santo:
Domingo de Pascua:
Solemnidad de San José
De san José sabemos muy poco, pero el silencio y la ocultación son también indicativos de la presencia de Dios y de que la vida con frecuencia no está en lo portentoso. De las catequesis del Papa podemos entresacar algunos de los aspectos que sin duda nos ayudarán en nuestro camino de fe.

1.- La confianza en Dios: San José es el hombre de la plena confianza puesta en Dios. Confiar no siempre ha resultado fácil. Hoy el ángel le pide a José que confíe en Dios: “José, hijo de David, no tengas reparo en llevarte a María, tu mujer, porque la criatura que hay en ella viene del Espíritu Santo”.
2.- San José como hombre justo. Por otro lado, san José es el prototipo de hombre justo. De hecho, san Mateo en su evangelio lo define así: “La generación de Jesucristo fue de esta manera: Su madre, María, estaba desposada con José y, antes de estar juntos ellos, se encontró encinta por obra del Espíritu Santo. Su marido José como era justo y no quería ponerla en evidencia, resolvió repudiarla en secreto” (1,18-19).
3.- El silencio de José: Otro aspecto importante es el silencio de José. El Evangelio, como sabemos, no ha conservado ninguna palabra de José, su actividad la lleva en silencio. Es el estilo que le caracteriza en toda la existencia. San José es el hombre de la presencia discreta y escondida, un intercesor, un apoyo y una guía en los momentos de dificultad.
4.- La fidelidad a Dios: José es obligado a dejar su tierra con su familia, de prisa: es otro momento misterioso en su vida; otra prueba en la que se le pide plena fidelidad al designio de Dios: ¿Por qué me buscábais? ¿No sabíais que yo debo ocuparme de las cosas de mi Padre? (Lc 2,49). Esta doble pregunta del Hijo de Dios nos ayuda a entender el misterio de la paternidad de José
5.- El trabajo de cada día: Otro aspecto es el trabajo de José en su taller de Nazaret: Jesús crece como hombre a la sombra de sus padres, pero, al mismo tiempo, estos permanecen, a su vez, escondidos en Cristo, en su misterio, viviendo su vocación.
Pidamos a San José que interceda por nosotros para poder, como él, confiar en Dios, ser justos y hallarle en el silencio de las cosas cotidianas y en el trabajo de cada día (Cfr. El Escorial, OSA).
Oración: “Glorioso patriarca san José, cuyo poder sabe hacer posibles las cosas imposibles, ven en mi ayuda en estos momentos de angustia y dificultad. Toma bajo tu protección las situaciones tan graves y difíciles que te confío, para que tengan una buena solución. Mi amado Padre, toda mi confianza está puesta en ti. Que no se diga que te haya invocado en vano y, como puedes hacer todo con Jesús y María, muéstrame que tu bondad es tan grande como tu poder. Amén”.]]>DÍA DEL SEMINARIO
El fin de semana del 19 y 20 de marzo estamos todos invitados a entregarnos a fondo rezando y colaborando con el Seminario. El ya tradicional «Día del Seminario» en torno a la solemnidad de san José es una ocasión para que todos los bautizados sepamos dar gracias a Dios por las vocaciones sacerdotales y pidamos al Dueño de la mies que envíe más obreros.
Es momento de mirar a nuestros Seminarios, no con la nostalgia o añoranza de tiempos pasados, sino con confianza en Dios, que sigue actuando y suscitando vocaciones sacerdotales entre nuestros jóvenes.
· «Sacerdotes»: al poner esta palabra en plural, se quiere recordar la necesidad de la fraternidad, ya que nadie es sacerdote solo.
· «Al servicio»: la vocación sacerdotal solo puede entenderse desde la entrega total a Dios y a los demás, desterrando los intereses egoístas.
· «De una Iglesia»: solo en el seno de la Iglesia se descubre el sentido del sacerdote, como hombre de comunión que experimenta profundamente la maternidad eclesial.
· «En camino»: nos recuerda que estamos en Sínodo, caminando juntos a la escucha de lo que el Espíritu Santo quiere comunicarnos.
En el «Día del Seminario» tenemos la oportunidad para poner de manifiesto la solicitud de cada parroquia por el Seminario y por las vocaciones sacerdotales, también con nuestra generosa colaboración económica para la formación de los futuros sacerdotes. La Iglesia nos propone en este día mostrar nuestra cercanía y aprecio por cada seminarista y orar por ellos, por sus formadores y por las vocaciones sacerdotales.
]]>